kadzidełka stożkowe jak używać

Tak więc, szybkość reaktywności krzyżowej dla tego klonu komórek autoimmunizacyjnych limfocytów T jest przede wszystkim ustalana przez częstotliwość, z jaką peptydy niosą sekwencję Gly-Pro-Asp lub przenoszą chemicznie podobne aminokwasy w ich miejsce. Rycina 1A koncentruje się na punkcie wiążącym, wyjaśniając, w jaki sposób aktywowane mogą być komórki T zawierające TCR kierujące się na insulinę. Komórka T 1E6 pochodzi od osobnika z cukrzycą typu i rozpoznaje peptyd insuliny. W tym numerze Cole, Bulek i współpracownicy ujawniają, że TCR komórki T 1E6 również rozpoznaje mimetyki cząsteczkowe pochodzące od bakterii, takie jak gatunek Bacteroides. Dalsza charakterystyka tych interakcji ujawniła, że 1E6 TCR wiąże wiele ligandów, które wykorzystują ten sam gorący punkt wiązania (patrz wstawka), który tworzy pomiędzy resztami TCR (Tyr97 CDR3a i Trp97 CDR3a) i resztami Gly, Pro i Asp w obrębie peptyd insuliny i molekularne naśladujące P4, P5 i P6 (patrz insert). Wnioski i przyszłe kierunki W jaki sposób można uogólnić stosowanie skoncentrowanych punktów aktywnych w celu umożliwienia aktywacji autoimmunologicznych komórek T za pomocą mimetyków molekularnych. Pionierskie badania Wucherpfenniga i jego współpracowników (17) wykazały, że komórki T wyizolowane z komórek stwardnienia rozsianego z zasadowym białkiem mielinowym (swoiste wobec MBP) wyizolowane od pacjentów ze stwardnieniem rozsianym mogą być aktywowane przez niektóre pochodzące z patogenu peptydy, które niosą motyw His-Phe w środkowych resztach peptydu. . Szczegółowa analiza jednej z tych komórek T, Hy.1B11 TCR, pokazuje, że pojedynczy CDR3. reszta, F95, czyni większość kontaktów zarówno z peptydem MBP i dwoma peptydami mikrobiologicznymi, skupiając się na peptydzie P2 His (18). Takie interakcje TCR-pMHC obserwowano w warunkach alogenicznych. Na przykład interakcje LC13 TCR ukierunkowane są na region P6 P P8 peptydu, a w szczególności na aromatyczną resztę P7 obecną w wirusowych, allo- i mimetopowych peptydach (19). I odwrotnie, alloreaktywny TFC 4F23 wykorzystuje ten sam CDR3. reszty do kontaktu reszt hydrofobowych na P7 różniących się ligandów peptydowych (20). W każdym z tych przypadków hotspot interakcji skupia się na zastosowaniu określonych reszt CDR3, które kontaktują się z różnymi biochemicznie homologicznymi regionami w obrębie różnych peptydów. Wyjaśnienie tak zwanych reguł zaangażowania, które pozwoliłyby przewidzieć, czy komórka T będzie funkcjonalnie wiązać określone ligandy w oparciu o sekwencję TCR, wciąż pozostaje daleko. Niemniej jednak analizy biochemiczne i strukturalne zaczynają ujawniać wspólne strategie stosowane przez TCR do wiązania pMHC i kontrolowania szybkości reakcji krzyżowej. Skoncentrowane gorące punkty wiązania są kluczowe dla tych interakcji (21) i często są tworzone przez efekt hydrofobowy. Ta cecha oddziaływań TCR-pMHC, podkreślona w strukturach Cole i wsp., Prowadzi do jasnej hipotezy: TCR niosące aminokwasy, które promują tworzenie gorących miejsc (takie jak reszty aromatyczne) w ich miejscu wiązania antygenu, powinny mieć zwiększoną skłonność do angażowania się ligandy pMHC Podobnie, peptydy, które niosą te same reszty w pozycjach kontaktowych TCR, powinny być bardziej skuteczne w wywoływaniu odpowiedzi komórek T. PodziękowaniaTa praca została częściowo sfinansowana ze środków NIH / NIDDK (5R01DK095077-04) i NIH / NIAID (U19 AI109858) dla ES Huseby oraz z Niemieckiej Rady ds. Badań Naukowych (SFB1054-B07) dla R. Obst. Przypisy Konflikt interesów: ES Huseby otrzymał fundusze na badania z EMD Serono. Informacje referencyjne: J Clin Invest. 2016; 126 (6): 2040. 2042. doi: 10,1172 / JCI88165. Zobacz powiązany artykuł na temat autoimmunologicznego wiązania receptora limfocytów T Hotspot z podłożem patogenu i reakcją krzyżową peptydu insuliny.
[przypisy: pęcherzowe oddzielanie się naskórka, gimnazjum lubasz, ph metria ]