kolejowy szpital uzdrowiskowy ciechocinek forum

Wraz z receptorami dopełniacza, MR są najczęstszymi drogami, w których prątki są internalizowane do makrofagów (24). Pokazujemy, że prątki również wykorzystują MR do internalizacji w hLEC, a nasze badania SEM potwierdzają pogląd, że LEC są rzeczywiście zdolne do fagocytozy (19). Ponadto odkryliśmy, że M. tuberculosis aktywnie rośnie w LEC po internalizacji. Jednak nasze wyniki w LEC wykazują znaczne różnice w porównaniu z komórkami mielocytarnymi w lokalizacji M. tuberculosis, z ważnymi konsekwencjami funkcjonalnymi. Po pierwsze frakcja cytozolowego M. tuberculosis w zakażonych hLEC jest znacznie wyższa niż w komórkach mielocytarnych (29). Po drugie, w komórkach hLEC nastąpiła translokacja bakteryjna do cytosolu bez uszczerbku dla żywotności komórek, w przeciwieństwie do makrofagów, w których obserwuje się martwą śmierć komórek (15). Tak więc M. tuberculosis może być przemieszczany do cytoplazmy szybciej i częściej w spoczynku hLEC niż w komórkach mielocytarnych, ponieważ cytosol hLEC może stanowić bardziej permisywne środowisko dla wzrostu M. tuberculosis. Na poparcie tej hipotezy zaobserwowaliśmy, że (a) in vitro M. tuberculosis lepiej się replikuje w hLECs niż w pierwotnych ludzkich makrofagach i (b) M. tuberculosis bez regionu RD1 nie był w stanie zlokalizować się w cytosolu hLECs, a jego proliferacja była poważnie upośledzona. Nawet w komórkach spoczynkowych szczep M. tuberculosis . RD1 kolokalizował znacznie częściej ze znacznikami dla późnych endosomów / lizosomów niż WT M. tuberculosis, co sugeruje, że w przypadku hLECs uciekających do cytosolu jest bardziej skuteczna strategia przeżycia niż blokowanie dojrzewania fagosomu. IFN-. jest znany jako główny czynnik oddziaływania M. tuberculosis z makrofagami i powstawaniem ziarniaków. Wpływ IFN-y został szeroko scharakteryzowany w makrofagach, ponieważ od dawna wiadomo, że komórki te zawierają M. tuberculosis in vivo (39). Jednak komórki niemikelocytowe są również wymagane do kontrolowania gruźlicy w modelu myszy (7). Nasze dane wskazują, że oprócz komórek mielocytarnych, hLEC mogą również wspierać wzrost M. tuberculosis, a IFN-y. aktywuje autonomiczną komórkowo odpowiedź przeciwbakteryjną w tych komórkach. IFN-. był niezwykle skuteczny w ograniczaniu wzrostu M. tuberculosis w komórkach hLEC, ale bakterie pozostały głównie cytozolowe, co prowadziło do pytania, jak działa ta cytokina w tych komórkach. Nasze dane wskazują, że w hLECs IFN-y uruchamia co najmniej dwa mechanizmy, które ograniczają wzrost prątków: jeden, który jest skierowany przeciwko bakteriom związanym z błoną, a drugi atakuje bakterie cytosolowe. Wpływ IFN-y promowanie dojrzewania fagosomu było stosunkowo niewielkie, co sugeruje, że nie jest to główny mechanizm ograniczania wzrostu. Przeciwnie, celowanie mykobakterii w kompartmenty LC3 + w komórkach hLEC było znacząco zmienione przez IFN-y, chociaż tylko w subpopulacji bakterii, jak wcześniej podano w makrofagach myszy (14). Kumulacja zależna od RD1 w komórkach hLEC LC3 i p62 po zakażeniu wskazuje, że autofagia jest indukowana i powstają autofagosomy, ale degradacja autofagiczna (przepływ) jest zablokowana, prawdopodobnie z powodu wadliwej fuzji autofagosomów z lizosomami. W tym scenariuszu zależne od RD1 wydzielanie składników bakteryjnych może blokować przepływ autofagiczny. Alternatywnie, translokacja M. tuberculosis do cytosolu może być warunkiem wstępnym do późniejszego ponownego przechodzenia do ścieżki autofagicznej, w którym to przypadku czynniki kodowane przez M. tuberculosis. Mogą być bezpośrednio wydzielane do cytosolu gospodarza. Co ciekawe, IFN-. Aktywacja prowadzi do zmniejszenia poziomów p62, co wskazuje na przywrócony strumień autofagiczny, a zatem przyczynia się do ograniczenia wzrostu M. tuberculosis. Zgodnie z tymi wynikami, nasza analiza CLEM ujawniła, że subpopulacja M
[podobne: oparzenia chemiczne, pekan, szkoła podstawowa lubasz ]