osrodek medycyny pracy sosnowiec staszica 44a

Powszechną cechą miejsc wiązania receptor-ligand jest hydrofobowy rdzeń, który powstaje przez wykluczenie wody (efekt hydrofobowy), która zapewnia dużą siłę wiązania (8). Lokalizacja interakcji o silnym powinowactwie i zawartych w nim aminokwasów jest często określana jako. Hotspot. energii wiążącej (9). Podczas rozpoznawania ligandu T, te gorące punkty mogą zawierać oddziaływania TCR-MHC, jak również interakcje TCR-peptyd (10. 12). Kontakty TCR-pMHC, które występują obwodowo w miejscach aktywnych, mogą zwiększać swoistość interakcji, zapewniając dodatkowe powinowactwo wiązania lub tworząc zawadę przestrzenną, która zakłóca reakcję wiązania (13). Ponieważ aminokwasy, które tworzą gorące punkty wiążące, mają zasadnicze znaczenie, liczba zaangażowanych aminokwasów i ich lokalizacja (reszta peptydu w stosunku do reszt MHC) będą odgrywały kluczową rolę w definiowaniu swoistości limfocytów T. Na przykład stwierdzono, że wysoce samoreaktywne i alloreaktywne TCR w przeważającej mierze tworzą hotspot wiążący TCR-MHC, a zatem są mniej zależne od interakcji TCR-peptyd. Przeciwnie, samonośne, nie alloreaktywne lub słabo alloreaktywne TCR tworzą silne powinowactwo wiązania z resztami peptydowymi (14, 15). Autoimmunologiczne TCR wiążą własne i obce ligandy za pomocą tych samych punktów aktywnych W tym wydaniu Cole, Bulek i współpracownicy opisują, w jaki sposób molekularne naśladujące mogą aktywować komórki T CD8 + reagujące na insulinę ludzką (16). Komórka T 1E6 była pierwotnie wyizolowana z krwi obwodowej pacjenta z niedawną cukrzycą typu 1. Ten klon komórek T jest cytotoksyczny i zabija wysepkę trzustkową. komórki in vitro przez rozpoznanie peptydu pochodzącego z sekwencji sygnałowej preproinsuliny. Cole i in. przeszukano kombinatoryczną bibliotekę peptydową i zidentyfikowano panel cząsteczek naśladujących, w tym peptydy przenoszone przez ludzkie patogeny Bacteroides fragilis i Clostridium asparagiforme. Korzystając z kombinacji badań strukturalnych i biochemicznych, autorzy wykazali, w jaki sposób 1E6 TCR wiąże siedem różnych ligandów pMHC. Co godne uwagi, wszystkie siedem reakcji wiązania wykorzystywało ten sam gorący punkt wiązania, który powstał między resztami TCR CDR3 Tyr97. i Trp97. a pozycja peptydu 4, 5 i 6 (P4, P5, P6) pozostawia Gly-Pro-Asp, które są obecne w insulinie i każdym z mimetyków cząsteczkowych (Figura 1). Stwierdzono ostatecznie, że te kontakty odpowiadają za około połowę miejsca wiązania TCR-pMHC. Obwodowe do tego konserwowanego hotspotu wiązania, oddziaływania TCR-pMHC obecne w każdej strukturze były różne. Ponadto, te styki wpływają na ogólne powinowactwo i termodynamiczną sygnaturę oddziaływania TCR-pMHC, ale można je zastąpić różnymi kombinacjami aminokwasów.
[przypisy: pęcherzowe oddzielanie się naskórka, oparzenia chemiczne, penire plus opinie ]