szpital bierutowska wrocław

Mutacje w tych genach wyjaśniają jednak tylko niewielką część rodzinnych i sporadycznych przypadków FSGS (8. 10). Większa część przypadków może obejmować nie-mendlowskie formy FSGS, które mogą obejmować warianty w wielu genach, które współdziałają ze sobą, aby wygenerować podatność na uszkodzenie i utratę podocytu. Dalsze odkrywanie genów w chorobie oligogennej jest jednak kwestionowane przez fakt, że mutacje będą rozłożone na wiele genów i będą trudne do odróżnienia od licznych neutralnych wariantów genów (11, 12). Większe zrozumienie genetycznych przyczyn FSGS może potencjalnie wyjaśnić szlaki molekularne, które są zaangażowane w tę chorobę. Pod względem liczby dotkniętych chorobą najbardziej znaczącym czynnikiem genetycznym wpływającym na wrażliwość FSGS, jak do tej pory, jest APOL1. Allele APOL1 związane z FSGS, zwane G1 i G2, są powszechne w populacjach zachodnioafrykańskich, prawdopodobnie w wyniku zapewnienia odporności na trypanosomozę (13-15). Obecność 2 wariantów alleli znacząco zwiększa ryzyko rozwoju arterii nerkowej (nefropatia nadciśnieniowa) (iloraz szans [OR] = 7), FSGS (OR = 17) lub nefropatii związanej z HIV (OR = 29) u Afroamerykanów (13, 16 ) oraz w Południowej Afryce (OR = 89) (17). Około 13% Afroamerykanów nosi 2 warianty alleli i jest narażone na zwiększone ryzyko przewlekłej choroby nerek. Te warianty same w sobie w dużej mierze tłumaczą zwiększoną częstotliwość FSGS wśród Afroamerykanów. Mimo to mechanizmy, dzięki którym warianty APOL1 powodują lub predysponują osoby do uszkodzenia kłębuszków nerkowych, pozostają nieznane. Ponieważ te warianty są nieobecne u osób, które nie mają żadnych afrykańskich przodków, nie udokumentowano ich roli w podatności na FSGS u osób z innych przodków. Tutaj wykorzystaliśmy wysokoprzepustowe sekwencjonowanie DNA od pacjentów z FSGS pochodzenia północnoeuropejskiego w celu zidentyfikowania genów, które są potencjalnie zaangażowane w podatność na tę chorobę. Wyzwaniem związanym z badaniem genetyki sporadycznego FSGS jest możliwość zaangażowania dużej liczby genów i prawdopodobieństwo, że każdy gen przyczynia się tylko do niewielkiej ilości ryzyka dla choroby. Ponadto stosunkowo niska częstość występowania FSGS w populacjach dorosłych i dzieci (~ 5 / milion / rok) (1) i jeszcze mniejsza liczba przypadków, które są potwierdzone przez biopsję nerki, uniemożliwiają zgromadzenie kohorty o wielkości wymaganej dla standardowej podejście genetyczne, takie jak GWAS, sekwencjonowanie całego genomu lub sekwencjonowanie egzomu (18). Dlatego większość badań genetycznych dotyczących FSGS stanowiły badania rodzinne. W tym miejscu zsekwencjonowaliśmy DNA od 214 pacjentów pochodzenia europejskiego z FSGS z potwierdzoną biopsją i przetestowaliśmy różne podejścia analityczne, aby złagodzić nasz ograniczony rozmiar próbki. Ponieważ FSGS jest uważana za chorobę podocytów, skupiliśmy się na analizie sekwencji na 2500 genach, które są wysoce i / lub specyficznie eksprymowane w podocytach. Takie podejście znacząco zmniejszyło karę dla wielu osób. Opracowaliśmy również solidny ciąg analityczny, który pozwala na wykorzystanie osób zsekwencjonowanych do innych badań genetycznych jako kontroli. Ponieważ nie ma testu in vitro dla FSGS, opracowaliśmy metodę przesiewową z użyciem myszy. Nasz system oparty jest na mysiej linii embrionalnej macierzystej (ES) z podatnym na FSGS podłożem genetycznym, która pozwala na skuteczne, celowane dostarczanie shRNA, aby wytworzyć myszy, które są prawie w 100% otrzymane z komórek ES, eliminując potrzebę późniejszej hodowli . Ta metoda pozwoliła nam szybko przetestować 6 potencjalnych genów i zweryfikować 3 nowe geny podatności na FSGS. Oczekujemy, że nasz system umożliwi walidację dużej liczby kandydujących genów tworzących sieć genów FSGS i zapewni krytyczny wgląd w patogenezę tego zespołu chorobowego
[hasła pokrewne: płesznik, osa a pszczoła, pęcherzowe oddzielanie się naskórka ]