wydrzyński suchedniów

Chociaż wiele patogenów replikuje się w przedziałach autofagicznych, replikacja M. tuberculosis w autofagosomach była nieoczekiwana, biorąc pod uwagę ustaloną rolę autofagii w odpowiedzi przeciwprątkowej w komórkach mielocytarnych (30). Jednak nasze wyniki dostarczają wyjaśnienia dla obserwacji, że izolaty kliniczne M. tuberculosis manipulują autofagią w celu przeżycia (40) i odzwierciedlają te obserwowane w zakażeniu M. tuberculosis ludzkich pierwotnych komórek dendrytycznych (41), ludzkich komórek nabłonka pęcherzyków płucnych typu II ( 42) oraz niektóre pierwotne makrofagi pęcherzykowe u makaków dorosłych (43). Zgodnie z naszymi obserwacjami, w zainfekowanych przez Listerię makrofagach bakterie są zlokalizowane zarówno w przedziałach cytozolowych, jak i LC3 +, w których rosną bakterie (44), a długotrwałe zakażenie makrofagów przez M. bovis BCG prowadzi również do wzrostu bakterii w LC3 + przedziały (45). W spoczynkowych komórkach hLEC istniała wrażliwa na 3-MAf frakcja M. tuberculosis, która proliferowała, oprócz dużej puli cytozolowej M. tuberculosis, która była niewrażliwa na 3-MA. W aktywowanych komórkach leczenie 3-MA odwróciło IFN-y zależne ograniczenia wzrostu. Skutki IFN-y były zależne od RD1, ponieważ bakterie RD1 M. tuberculosis nie zostały wykryte w autofagosomach; raczej szczep ten znajdował się w fagosomach, które szybko nabrały późnych markerów endosomalnych. Wraz z naszymi badaniami ATG5 KD i rapamycyną potwierdziliśmy, że w spoczynkowych hLEC blokowanie szlaku autofagii prowadzi do ograniczenia wzrostu M. tuberculosis, podczas gdy indukowanie tego szlaku powoduje wzrost M. tuberculosis. Po zidentyfikowaniu dużej puli cytosolic M. tuberculosis w hLECs, nasze wyniki wskazują na rolę NO w autonomicznej odpowiedzi hLEC na M. tuberculosis. Oprócz wpływu na autofagię stwierdziliśmy, że produkcja NO zależna od IFN-. była wymagana do kontrolowania replikacji bakterii w cytozolu po 48 godzinach infekcji. W hLEC istnieją dwa NOS: iNOS i eNOS. Rola iNOS jest dobrze znana w kontekście aktywacji fagocytów, szczególnie u myszy. Wewnątrzkomórkowa dystrybucja eNOS jest ważnym mechanizmem regulującym czasoprzestrzenną produkcję NO (47). W zakażonych hLECs regulacja NO jest niezależna od ekspresji enzymu, ponieważ zarówno iNOS jak i eNOS są konstytutywnie eksprymowane podczas wzrostu bakterii. Znaleźliśmy korelację pomiędzy wewnątrzkomórkową lokalizacją eNOS a ograniczeniem wzrostu bakterii w odpowiedzi na IFN-y. Chociaż poziomy NO wytworzone przez eNOS są niższe niż poziomy produkowane przez iNOS (46), cytosolicowa frakcja enzymu może być wystarczająca do generowania krótko żyjącego NO dokładnie tam, gdzie replikują się bakterie cytosolowe. Wspierając ten pomysł, zaobserwowaliśmy lokalizację M. tuberculosis w komórkach PDPN + / eNOS + z próbek ludzkich tkanek. eNOS jest regulowany w górę w ostrej fazie doświadczalnego bakteryjnego zapalenia opon mózgowych (47). W makrofagach eNOS przyczynia się do zabicia Streptococcus pneumoniae (48). Wspierając ważną rolę tego enzymu w gruźlicy, eNOS ulega ekspresji i funkcjonuje w ziarniniakach makaków, a inne izoformy inne niż iNOS przyczyniają się do wytwarzania NO w zainfekowanych tkankach (49). Łącznie, nasze dane ujawniają scenariusz, w którym, w hLEC, oprócz dużej puli M. tuberculosis rosnącej w cytozolu, istnieje subpopulacja bakterii, które replikują się w autofagosomach (Figura 7). Model ten podkreśla możliwość, że autofagia może odgrywać całkiem różne role w różnych komórkach gospodarza, a nawet w obrębie poszczególnych komórek gospodarza podczas infekcji bakteryjnej. Chociaż wymagane są dalsze eksperymenty, postawiliśmy hipotezę, że na poziomie wewnątrzkomórkowym bakterie mogą stosować hedowanie. jako strategia przetrwania
[patrz też: oparzenia pierwsza pomoc, orteza na kolano, gimnazjum lubasz ]